BIO

Urodzony 22 października 1938 w Wilnie; syn Tadeusza Jacka Rolickiego, dziennikarza, i Eweliny z Łaniewskich, polonistki i filologa klasycznego. Uczęszczał do Liceum im. Oswalda Balcera w Zakopanem; w 1956 zdał maturę. Następnie studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim; w 1961 uzyskał magisterium. W czasie studiów rozpoczął twórczość publicystyczną. Debiutował w 1958 artykułem pt. Z myślą o bibliotekarzach i — czytelnikach, opublikowanym w „Dzienniku Polskim” (nr 188). W 1961-67 był zatrudniony jako reporter w tygodniku „Polityka”; zamieszczał tu też artykuły, recenzje i wywiady. Od 1963 był członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (SDP; do 1982). W 1968 otrzymał nagrodę im. J. Bruna dla młodych dziennikarzy, przyznaną przez SDP. W 1967-72 kierował działem reportażu tygodnika „Kultura” (w 1973 został zastępcą redaktora naczelnego; w 1966-74 na łamach tego pisma publikował artykuły i recenzje (podpisany też: j.r., J.R.). Od 1971 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (do 1981). W 1976 ożenił się z Ewą Staśko, dziennikarką. W 1974 ogłaszał w „Życiu Warszawy” cykl felietonów pt. Z życiem pod pachę. W 1974-78 był redaktorem naczelnym i organizatorem Naczelnej Redakcji Publicystyki Kulturalnej Telewizji Polskiej. W 1975 otrzymał nagrodę Ministra Kultury II stopnia, a w 1977 nagrodę im. B. Prusa oraz nagrodę „PolitykiDrożdże. W 1974 opracowywał telewizyjny cykl programowy pt. Sam na sam z .... W 1974, 1975 i 1976 był wyróżniony nagrodą Przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji, a w 1975 i 1976 otrzymał nagrodę Złoty Ekran. Był też autorem programów telewizyjnych Tylko w niedzielę oraz XYZ .... W 1976 został członkiem Związku Literatów Polskich (ZLP). W 1978-80 pełnił funkcję dyrektora generalnego do spraw artystycznych Polskiego Radia i Telewizji. W 1981 był komentatorem w tygodniku „Kultura”. W 1984-86 zajmował stanowisko zastępcy redaktora naczelnego, a w 1986-90 redaktora naczelnego Polskiej Agencji Interpress-Film. W 1986-90 pełnił funkcję redaktora naczelnego Naczelnej Redakcji Filmowej Telewizji Polskiej. W 1985-86 był korespondentem i nadsyłał reportaże filmowe i prasowe z Meksyku, Kolumbii i Cypru. W 1983 został członkiem nowego ZLP. W 1991 założył firmę telewizyjną PolNet Service, której do 1992 był prezesem. W 1997-2000 był redaktorem naczelnym dziennika „Trybuna”. Współpracował z rozgłośniami radiowymi i telewizyjnymi jako komentator bieżących wydarzeń politycznych, został publicystą dziennika „Fakt”. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi (1972), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1975). Mieszka w Warszawie.

Twórczość

1. Brałem łapówki. [Reportaże]. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo „Iskry 1966, 252 s.

Dot. zagadnień społecznych i obyczajowych.

Nagrody

Nagroda im. J. Bruna dla młodych dziennikarzy, przyznana przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich w 1966.

2. Z życiem pod pachę. [Reportaże]. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo „Iskry 1968, 236 s.

Dot. życia w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

3. Przodem do przodu. [Reportaże]. Warszawa: Czytelnik 1972, 213 s.

Dot. zagadnień społecznych.

4. Kochana mamo, wyrób mi alibi. [Reportaże]. Warszawa: Czytelnik 1974, 134 s.

Dot. przestępczości wśród nieletnich.

5. Nie tylko brałem. [Reportaże]. Warszawa: Czytelnik 1976, 234 s.

Dot. zagadnień społecznych.

6. Dygnitarz. [Powieść]. Warszawa: Czytelnik 1982, 282 s.

Autor podpisany: Janusz Andrzej Łaniewski.

7. Edward Gierek — przerwana dekada. Wywiad rzeka. Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza „BGW 1990, 250 s. Wyd. 2 Warszawa: FAKT; Polska Oficyna Wydawnicza „BGW 1990.

8. Edward Gierek — replika. Prawda do końca. Wywiad rzeka. Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza „BGW 1990, 238 s.

9. Prezenter. [Powieść]. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza 1990, 253 s.

10. Zbigniew Bujak — przepraszam za „Solidarność. [Wywiad rzeka]. Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza „BGW 1991, 171 s.

11. Edward Gierek. Życie i narodziny legendy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo „Iskry 2002, 369 s.

Omówienia i recenzje

Ankieta dla IBL PAN 1988, 2000.

Wywiady

O kulturze — dla wszystkich. Rozm. J. Zaremba. Ekran 1977 nr 14.
Człowiek do wynajęcia. Rozm. T. Sołtysiak. Przegląd Tygodniowy 1990 nr 44.

Słowniki i bibliografie

E. Ciborska: Leksykon polskiego dziennikarstwa. Warszawa 2000.

Ogólne

Artykuły

W. Stradomski: Janusz Rolicki, czyli kreowanie faktów. Prasa Polska 1976 nr 7/8.
K. Konecka: Alibi dla reportera. (Portret Janusza Rolickiego). Kontrasty 1980 nr 10.

Brałem łapówki

A. Budzyński: Rolickiego egzotyka codzienności. Tygodnik Kulturalny 1966 nr 51.
K. Dziewanowski: Życie codzienne w Polsce. Nowe Książki 1966 nr 23.
J. Doliński: Konkret i artyzm. Życie Literackie 1967 nr 15.
M. Wierzyński: Relacje naocznego świadka. W: Proza, poezja. Warszawa 1967.

Z życiem pod pachę

A. Budzyński: Wędrówki Rolickiego z życiem pod pachę. Kultura 1968 nr 51/52.
Z. Macużanka: Z czym Rolicki chadza pod pachę? Nowe Książki 1968 nr 23.
K. Brodacki: Coś z życia. Polityka 1969 nr 2.
E. Żurek: Frapująca codzienność życia. Tygodnik Kulturalny 1969 nr 8.

Przodem do przodu

L. Borski: Co jest na drodze. Nowe Książki 1972 nr 16.
W. Chołodowski: Choroby nasze codzienne. Tygodnik Kulturalny 1972 nr 26.
[J. Maj] (jamb): Reportaże z drugiej strony medalu. Gromada — Rolnik Polski 1972 nr 111.
J. Kurowicki: Fakty i interwencje. Poglądy 1972 nr 12, przedruk w tegoż: Regiony wielkich i małych iluzji. Wrocław 1976.

Kochana mamo, wyrób mi alibi

B. Dydenko: Ciemne strony życia. Kierunki 1975 nr 8.
K. Goldbergowa. Kultura 1975 nr 10.
R. Kapuściński: Ostrzeżenie. Nowe Książki 1975 nr 11.
E. Zyman: Demaskator i moralista. Poglądy 1975 nr 16.

Nie tylko brałem

M.A. Kowalski: Samo życie. Tygodnik Kulturalny 1977 nr 8.
S. Kozicki: Jak trudno przestać. Kultura 1977 nr 10.

Dygnitarz

L. Chrupowicz: Story o małym Bokassie. Tu i Teraz 1982 nr 2.
W. Jesionowska: Pięć dni z życia prominenta. Rzeczywistość 1982 nr 9.
W. Kajtoch: Z czasów „wielkiej ulgi. Życie Literackie 1982 nr 43.
S. Kryska: Mógł być to Nikodem Dyzma naszych czasów. Argumenty 1982 nr 25.

Edward Gierek – przerwana dekada

J. Szmidt: Gierek lukruje. Na Przełaj 1990 nr 17.
L. Włodkowski: Widok z dołu. Odgłosy 1990 nr 17.

Edward Gierek

M. Radgowski: Specjalność: Gierek. Nowe Książki 2002 nr 10.