BIO

Urodzony 29 października 1879 w Jackówce pod Tłumaczem (Podole); syn Karola Kozickiego, zarządcy majątku, i Eleonory z domu Jakubsche. Po ukończeniu w 1897 gimnazjum w Stanisławowie, studiował prawo i filozofię na Uniwersytecie Lwowskim. W 1898 podjął pracę w Wydziale Krajowym, w którym po ukończeniu studiów awansował z czasem do stopnia radcy Wydziału. W okresie studiów był członkiem tajnej organizacji Związku Młodzieży Polskiej „Zet” i współpracował z jej organem „Teka”; debiutował w 1899 na łamach tego pisma wierszem pt. Nad Dniestrem (nr 3; podpisany Andrzej Piotr Lubicz). Brał również udział w pracach Czytelni Akademickiej. Od 1901 współpracował z Gronem Konserwatorów Galicji Wschodniej; w 1902-10 był redaktorem jego „Sprawozdań”, a od 1912 członkiem Grona. Równocześnie studiował historię sztuki i w 1905 na podstawie pracy pt. Święty Sebastian. Studium porównawcze z dziejów sztuki włoskiej (druk „Przegląd Polski1905/1906 t. 1, 3, 4) uzyskał doktorat na Uniwersytecie Lwowskim (promotor profesor Jan Bołoz-Antoniewicz). Interesował się przede wszystkim sztuką okresu renesansu i polską sztuką XIX wieku. W 1907-15 prowadził referat sztuk plastycznych w dzienniku „Słowo Polskie”, ogłaszał tu liczne recenzje i sprawozdania z wystaw plastycznych oraz artykuły na temat sztuki (podpisane też W.K.); w 1914 ogłaszał także recenzje w „Książce”. W 1911 debiutował jako dramatopisarz. Od 1910 należał do lwowskiego Towarzystwa Filozoficznego, od 1917 do Okręgu Komisji Konserwatorów we Lwowie. Od 1916 był członkiem Ligi Narodowej i brał udział w konspiracyjnej pracy politycznej, głównie na polu publicystycznym. W 1919 wznowił współpracę ze „Słowem Polskim”, publikując liczne artykuły na tematy polityczne (podpisane głównie: (-); W.K.). W maju i czerwcu 1920 z inicjatywy Ministerstwa Spraw Zagranicznych uczestniczył wraz z Janem Kasprowiczem i Stefanem Żeromskim w akcji plebiscytowej na Warmii i Mazurach (wspomnienia z tego okresu pt. O swobodny oddech Polski. Spostrzeżenia z północnych terenów plebiscytowych ogłosił w „Gazecie Warszawskiej1920 nr 167-170). Powróciwszy do Lwowa, zajmował stanowisko kierownika departamentu stypendialnego Tymczasowego Wydziału Samorządowego. Kontynuował współpracę ze „Słowem Polskim”; był od 1922 do 1927 (kiedy to ustąpił po odejściu pisma od linii politycznej Stronnictwa Narodowego) jednym z redaktorów politycznych dziennika; publikował tu stale do 1931, po 1923 głównie artykuły i recenzje dotyczące sztuki oraz recenzje teatralne z teatrów lwowskich (w cyklach: Z Teatru Wielkiego, Z Teatru Małego, Z Teatru Nowości, Z Teatru Rozmaitości). Od 1920 był współpracownikiem Komisji Historii Sztuki Polskiej Akademii Umiejętności i wiceprezesem Związku Naukowo-Literackiego we Lwowie. W 1921 został członkiem przybranym Towarzystwa Naukowego we Lwowie. Pełnił funkcję prezesa tamtejszego Związku Zawodowego Literatów Polskich. W 1922 habilitował się na podstawie pracy o Donatellu (nieopublikowanej) na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie i od 1926 kierował jako profesor nadzwyczajny Katedrą Historii Sztuki Nowożytnej na tymże uniwersytecie. W 1933 po rozwiązaniu katedry w związku z reformami Jędrzejowiczowskimi przeszedł w stan nieczynny, a w 1934 na emeryturę. Zmarł 12 stycznia 1936 we Lwowie.

Works

1. Michał Anioł. [Monografia]. Lwów: Skład główny H. Altenberg, Warszawa: E. Wende [1908], 230 s. [Wyd. 2] Warszawa: Gutenberg-Print 1996.

2. Wolne duchy. Dramat karnawałowy w 3 aktach. Lwów: Towarzystwo Wydawnicze 1911, 155 s.

3. W gaju Akademosa. Poezje i szkice krytyczne. Lwów: Towarzystwo Wydawnicze 1912, 476 s.

Zawartość

Budowniczym własnych dusz – memento. – I. Poezje [tu cykle:] Z motywów Michała Anioła; Miłość oczu; Intermedia; Wiersze renesansowe. – II. Prochom hetmana. [Szkic]. – III. Szkice krytyczne: O pseudokrytykach; Sztuka współczesna w Wenecji; Lwów – sztuce polskiej; Roma jubilans; Rembrandt; Edward Wittig; Fryderyk Pautsch; Eros; Optymizm rozwojowy; Współczesna literatura polska; Bankructwo natchnienia; Sceniczna przyszłość dramatów Słowackiego; Jan Kasprowicz: I. Uczta Herodiady, II. Chwile.

4. W obronie kościołów i cerkwi drewnianych. [Szkic]. Lwów: Grono C.K. [Cesarsko-Królewskich] Konserwatorów Galicji Wsch[odniej] 1913, 17 s.

Przekłady

ukraiński

V obronii drevlanich cerhov i hostelív. [Przeł.] V. Grebeniak. L'viv 1913.

5. Euforion. Dytyramb dramatyczny w 3 aktach. Lwów: Gubrynowicz i Syn 1919, 229 s.

6. Sztuka polska. (Zarys rozwoju polskiego malarstwa i rzeźby). Warszawa: Ministerstwo Sztuki i Kultury 1920, 18 + 20 s.

Tytuł także w języku francuskim.

7. Ziemia. Powieść. Częstochowa: Księgarnia A. Gmachowskiego 1925, 512 s.

8. Henryk Rodakowski. [Szkic]. Warszawa: Gebethner i Wolff 1927, 23 s. Por. poz. .

9. Kazimierz Sichulski. [Szkic]. Warszawa: Gebethner i Wolff 1928 [właśc. 1929], 22 s.

10. Święto kos. Dramat w 3 aktach. Lwów: Drukarnia „Słowo Polskie 1928, 66 s. Prapremiera: Lwów, Teatr Miejski 1930.

Nagrody

II nagroda w konkursie dramatycznym miasta Lwowa w 1928.

11. Władysław Jarocki. [Szkic]. Warszawa: Gebethner i Wolff 1928, 23 s.

12. Scena Lwowska. (1780-1929). [Autorzy:] W. Kozicki, H. Cepnik. Lwów: Gmina miasta Lwów 1929, 55 s.

Tu W. Kozicki: Nowe czasy – nowy teatr. [1900-1929], s. 29-55.

13. Edward Wittig. Rozwój twórczości. Warszawa: L. Złotnicki 1932, 120 s.

14. Syn marnotrawny. Trzy akty z prologiem. Lwów: Księgarnia Polska B. Połonieckiego 1932, 162 s.

15. Henryk Rodakowski. [Monografia]. Lwów: Wydawnictwo Ossolineum 1937, VII, 564 s.

16. Kopalnia. Sztuka w 3 aktach. Powst. przed 1937.

Maszynopis w Bibliotece Śląskiej w Katowicach.

17. Mocarz. Rapsod dramatyczny w 3 aktach. Powst. przed 1937.

Maszynopis w Bibliotece Śląskiej w Katowicach.

Teksty w katalogach wystaw

Katalog wystawy obrazów prof. Władysława Jarockiego. Poznań: Drukarnia Polska 1923, [4] s.
Katalog wystawy rzeźb prof. Konstantego Laszczki. Poznań: Drukarnia Polska 1923, [4] s.

Analyses and reviews

Słowniki i bibliografie

Słownik współczesnych pisarzy polskich. T. 2. Warszawa 1964.
Polski słownik biograficzny. T. 14, cz. 4. Wrocław 1969 (M. Gutowski).
T. Oracki: Władysław Kozicki. W tegoż: Słownik biograficzny Warmii, Mazur i Powiśla XIX i XX wieku (do 1945 roku). Warszawa 1983.
Literatura polska XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny. T. 1. Warszawa 2000 (E. Rohozińska).

Ogólne

Artykuły

T. Sinko: Hellada i Roma w Polsce. Lwów 1933 [tu m.in. o: Euforion; W gaju Akademosa].
H. Blumówna: Pamięci Władysława Kozickiego. Warszawski Dziennik Narodowy 1936 nr 22.
J. Grabowski: Władysław Kozicki. Pion 1936 nr 6.
O. Ortwin: Wspomnienie o Władysławie Kozickim. Nowe Czasy 1936 nr 2.

Wolne duchy

E. Woroniecki. „Krytyka1911 nr 7/8.

W gaju Akademosa

J. Dicksteinówna. „Książka1913 nr 2.

Święto kos

J. Kleiner: Święto kos” Władysława Kozickiego w Teatrze Lwowskim. Tygodnik Ilustrowany 1930 nr 11.
O. Ortwin. „Słowo Polskie1930 nr 60, 62.
H. Zbierzchowski: Wiosenne wiatry teatralne i „Święto kos. Ilustrowany Kurier Codzienny 1930 nr 68.

Syn marnotrawny

[T.: Sinko] R. „Kurier Literacko-Naukowy1932 nr 27.
S. Adamczewski. „Rocznik Literacki 1932wyd. 1933.

Henryk Rodakowski [Monografia]

H. Molé. „Nowa Książka1937 nr 4.
M. Wallis: Rodakowski i Pankiewicz. Wiadomości Literackie 1937 nr 35.