BIO

Urodzony 12 kwietnia 1905 w Siedlcach; syn Józefa Korzeniewskiego, urzędnika sądowego, i Stanisławy z Borellów, nauczycielki. W 1915 ewakuowany wraz z rodziną z Siedlec przebywał do 1918 u krewnych w Leszewie w okolicach Orszy. Po powrocie do Siedlec wiosną 1918, uczęszczał do Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego im. S. Żółkiewskiego; brał czynny udział w działalności kół samokształceniowych oraz redagował szkolną gazetkę „Ku światłu”. Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej, w 1920 zgłosił się jako ochotnik do wojska; nie uczestniczył czynnie w walkach z powodu choroby (tyfus). W 1925 zdał maturę i rozpoczął studia w zakresie filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim (UW), w 1930 uzyskał magisterium. W czasie studiów był członkiem Akademickiego Związku Młodzieży Socjalistycznej. W 1931-32 odbywał przeszkolenie w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Śremie. W 1932 współredagował pismo „Podchorążak,” a także przygotowywał artykuły do nowo powstającego pisma „Znak” oraz pisywał recenzje teatralne do jednego z pism akademickich. Od 1932 pracował w Bibliotece Narodowej i zorganizował tam oddział teatralny. W 1933 otrzymał stypendium Funduszu Kultury Narodowej i przez rok przebywał w Paryżu, prowadząc studia nad teatrem XVIII wieku. W tym czasie odbył również podróż do Berlina, Szwajcarii i Włoch. Po powrocie do kraju podjął pracę w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej (PIST) w Warszawie, gdzie wykładał historię teatru polskiego, początkowo na Wydziale Aktorskim, a następnie na Wydziale Reżyserii. Był recenzentem teatralnym czasopism literackich: „Pion” (1934-36) i „Skamander” (1936-39), recenzje zamieszczał także w „Wiadomościach Literackich” (1938-39). W 1935 ożenił się z Ewą Rostkowską, polonistką. W czasie okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie, pracując w Bibliotece UW. Był członkiem Związku Walki Zbrojnej (ZWZ), a następnie Armii Krajowej (AK). Od października 1939 wykładał w podziemnym PIST. W 1940 redagował konspiracyjny dwutygodnik „Polska walczy” i od tego roku kierował jako pracownik Oddziału VI Biura Informacji i Propagandy Związku Walki Zbrojnej (od 1942 AK) komórką teatralną w Kierownictwie Walki Cywilnej. Współpracował z Departamentem Oświaty Delegatury Rządu na Kraj i w porozumieniu z tą jednostką organizował ruch oporu wśród artystów. 17 września 1940 został aresztowany w obławie na Żoliborzu i wysłany transportem do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Zwolniony 21 października dzięki interwencji Wilhelma Wittego, komisarycznego kierownika Staatsbibliothek Warschau (za wstawiennictwem Juliana Pulikowskiego). W 1941-44 jako członek Tajnej Rady Teatralnej (od sierpnia 1940; wraz z Edmundem Wiercińskim, Leonem Schillerem, Andrzejem Pronaszką) wnosił m.in. do tajnego sądu Rzeczypospolitej sprawy przeciw ludziom teatru współpracującym z Niemcami. 1 sierpnia 1941 podjął pracę magazyniera w Bibliotece Uniwersyteckiej (I Oddział Biblioteki Państwowej – Staatsbibliothek Warschau) i pracował w niej do końca powstania warszawskiego. W październiku 1943 objął opiekę nad tajnym Teatrem Wojskowym, utworzonym przez Biuro Informacji i Propagandy AK. W czasie powstania warszawskiego przebywał na terenie Biblioteki UW. Po upadku powstania należał do zespołu, który na podstawie warunków kapitulacji ratował biblioteki warszawskie. Po wyzwoleniu Warszawy w styczniu 1945, wraz z profesorem Wacławem Borowym zajmował się ochroną ocalałych zbiorów Biblioteki UW. W maju 1945 podjął wyprawę do Wielkopolski w celu odzyskania wywiezionych z Warszawy zbiorów bibliotecznych. Wraz z profesorem Witoldem Jabłońskim rewindykował zbiory bibliotek warszawskich z miejscowości Goerbitsch pod Frankfurtem nad Odrą. Następnie przeniósł się do Łodzi, gdzie podjął wykłady z historii teatru w PIST. W 1945 został członkiem Związku Artystów Scen Polskich (ZASP) (tu m.in. od 1946 pełnił funkcję członka Sądu Centralnego II instancji, od 1947 członka Naczelnej Rady Artystycznej, później – do 1948 – jej przewodniczącego). W 1945-46 był kierownikiem literackim łódzkiego Teatru Wojska Polskiego oraz współorganizatorem jego Sceny Poetyckiej. W 1946 wszedł w skład Komitetu Doradczego przy Departamencie Teatru Ministerstwa Kultury i Sztuki (w następnych latach był wielokrotnie członkiem różnych rad i komitetów przy tym ministerstwie). Po przekształceniu PIST w 1946 w Państwową Wyższą Szkołę Teatralną (PWST) był współtwórcą programu nauczania. W 1946-48 pełnił funkcję zastępcy rektora i dziekana Wydziału Dramaturgicznego. W 1947 doktoryzował się na podstawie rozprawy pt. Wojciech Bogusławski w latach powstawania Teatru Narodowego (promotor profesor Julian Krzyżanowski). W tymże roku wszedł w skład redakcji miesięcznika „Teatr”. W 1948 debiutował jako reżyser, wystawiając Szkołę żon Moliera na scenie Teatru Kameralnego w Łodzi. W tymże roku powrócił do Warszawy. Kontynuował pracę w PWST w Warszawie, wykładając historię teatru, zasady krytyki teatralnej i reżyserię; w 1950-52 i 1956-75 był dziekanem Wydziału Reżyserskiego. Równocześnie w 1949-52 pracował jako reżyser w Teatrze Polskim w Warszawie. W 1952 został głównym reżyserem Teatru Narodowego w Warszawie. W 1954 był ze swoimi inscenizacjami na Festiwalu Teatru Narodów w Paryżu. 31 października 1954 zrezygnował ze stanowiska głównego reżysera Teatru Narodowego. W 1954-56 był członkiem międzynarodowego komitetu redakcyjnego włoskiego pisma „Arena” oraz współpracował jako autor haseł z włoską Enciclopedia dello Spettacolo. W 1955 został przewodniczącym Polskiego Ośrodka Międzynarodowego Instytutu Teatralnego (ITI; funkcję tę pełnił do 1970, następnie był jego prezesem honorowym). W czerwcu 1955 został formalnie przeniesiony z Teatru Narodowego do Teatru Polskiego Arnolda Szyfmana. W 1955 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego, przyznany przez Centralną Komisję Kwalifikacyjną dla Pracowników Naukowych. W 1956 był delegatem Polski na wielotygodniowy festiwal chińskich sztuk współczesnych i podróżował po Chinach; przewodniczył także delegacji polskiej na międzynarodowym zjeździe historyków teatru w Londynie. W 1956 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W tymże roku został redaktorem naczelnym „Pamiętnika Teatralnego”. W 1957 wystawił swoje inscenizacje na Festiwalu Teatru Narodów w Londynie. W 1957-69 był członkiem komitetu wykonawczego ITI w Paryżu i członkiem redakcji kwartalnika „Le Théâtre dans le Monde”, wydawanego w Brukseli. W 1964-77 wchodził w skład Rady Naukowej Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk. W październiku 1966 został powołany przez ministra kultury i sztuki na stanowisko przewodniczącego Państwowej Komisji Weryfikacyjno-Egzaminacyjnej dla Reżyserów Dramatu. W 1975 otrzymał nagrodę Fundacji A. Jurzykowskiego w Nowym Jorku. W tymże roku przeszedł na emeryturę. W kwietniu 1981 został powołany do Rady Artystycznej reaktywowanego ZASP, z której ustąpił w październiku 1982. W grudniu 1981 należał do Komitetu Organizacyjnego Kongresu Kultury Polskiej. Po śmierci pierwszej żony zawarł w 1984 związek małżeński z Anną Kuligowską, historykiem teatru. W 1987 został przewodniczącym Kapituły „Złotego Wawrzynu Grzymały” – odznaczenia przyznawanego corocznie wybitnym ludziom teatru. W kwietniu 1990 został powołany do Rady Teatru przy Ministrze Kultury i Sztuki, a w 1991 do Rady Artystycznej Instytutu Teatru Narodowego. Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, Rady Kultury i Rady Naukowej Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim (1953) i Krzyżem Oficerskim (1954) Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi (1955), Orderem Sztandaru Pracy II klasy (1958), francuskim L'Ordre des Arts et des Lettres (1964). Zmarł 5 września 1992 w Warszawie; pochowany na cmentarzu komunalnym w Piasecznie.

Works

1. Drama” w Warszawskim Teatrze Narodowym podczas dyrekcji L[udwika] Osińskiego (1814-1831). Powst. 1930. Wyd. [Warszawa:] Wyd. z zasiłku Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego 1934, 118 s. Przedruk zob. poz. .

Praca magisterska napisana pod kierunkiem profesora Józefa Ujejskiego.

Nagrody

Nagroda Kasy im. Mianowskiego w 1931.

Zawartość

Także: Spis dram i melodramatów granych w latach 1814-1831.

2. Wojciech Bogusławski w teatrze stanisławowskim. Powst. przed 1944. Druk fragmentów pt. Poglądy teatralne na grę aktora w czasach Stanisława Augusta. „Sprawozdania Towarzystwa Naukowego Warszawskiego” 1939 z. 1/3 s. 10-23; odbitka. Warszawa 1939.

Praca doktorska zniszczona w czasie powstania warszawskiego w 1944.

3. Kwiaty dla Ofelii. Żart sceniczny w 1 akcie. Powst. 1961. Maszynopis [46] s. Telewizja Polska 1996.

W zbiorach A. Kuligowskiej.

4. Okres powstania 1944 r. w Bibliotece Uniwersyteckiej w Warszawie. (Relacja Bohdana Korzeniewskiego spisana przez Wacława Borowego). Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1965, 40 s.

5. Spory o teatr. Recenzje z lat 1935-1939. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1966, 281 s.

6. Antyteatr. [Studium]. Powst. ok. 1960-1970. Druk fragmentów „Teatr” 2005 nr 4/6.

7. O wolność dla pioruna... w teatrze. [Szkice]. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1973, 470 s.

Zawartość

Zamiast przedmowy. – W obronie aniołów: O wolność dla pioruna. (Skrót przemówienia wygłoszonego na IX sesji Rady Kultury, Warszawa styczeń 1954); Litości dla klasyków. (Artykuł napisany w 1948 na zamówienie redaktora „Teatru”, Leona Schillera, niedrukowany); W obronie aniołów [dot. wystawienia „Dziadów” A. Mickiewicza w Teatrze Polskim w Warszawie]; Pożegnanie z muzą; Rocznica śmierci czy życia? [dot. teatru S. Wyspiańskiego]; Leon Schiller i europeizacja teatru polskiego; O Stefanie Jaraczu. – Od inscenizatora: Inscenizacja „Nie-Boskiej komedii” [Z. Krasińskiego; scenariusz niezrealizowanego przedstawienia w Teatrze Polskim w Warszawie]; Od inscenizatora „Nie-Boskiej”; Poeta ciągle żywy [dot. A. Fredry]; Komedia omyłek krytycznych [dot.Męża i żony” A. Fredry]; „Socjologia” w trwałej ondulacji; Kłóćmy się o Fredrę; Fredro przy pulpicie; Czy na pewno „nieuk kompletny”? [dot. A. Fredry]. – Dlaczego tak?: Sekrety „Don Juana” [Molière'a]; Dlaczego tak? [dot.Podstępów Skapena” Molière'a]; Czy odrodzenie klasycyzmu? [dot.Elektry” J. Giraudoux]; O „Wojnie trojańskiej” [J. Giraudoux]; Zapowiedź [dot.Makbeta” W. Shakespeare'a]; Aktualność Szekspira [dot.Sławnej historii o Troilusie i Kressydzie”]; Szekspir także brał udział w wojnie; Faust, który żył krótko [Ch. Marlowe'a]; Shaw dzisiaj u nas; O „Śmierci Tarełkina” [A. Suchowo-Kobylina]; Dramaty Suchowo-Kobylina; O „Sprawie” [A. Suchowo-Kobylina]. – Klęska skłania do marzeń: Kolaboracja? [rozmowa z Z. Raszewskim]; Stanisława Wysocka; Klęska skłania do marzeń; Zagłada teatrów warszawskich; Teatr warszawski w czasie okupacji. – Drogi czy bezdroża: Theatrum mundi [rozmowa z Z. Raszewskim]; Młócka plew; Twórca czy odtwórca; Realizm? Zdaje się, że go kiedyś znałem; Spektakl dzisiejszy; Teatr i jego repertuar; Walka w teatrze i o teatr; Rewolucja i teatr; Drogi czy bezdroża?

8. Ostatnie słowo. Rozprawa w 2 częściach. [Utwór dramatyczny]. Powst. 1975. Maszynopis [49] s.

W zbiorach A. Kuligowskiej.

9. Król Jeleń II. Bufonada w 5 aktach według Carlo Gozziego. Dialog 1976 nr 1 s. 5-49. Prapremiera: Gdynia, Teatr Dramatyczny 1981.

10. Sława i infamia. Z Bohdanem Korzeniewskim rozmawia Małgorzata Szejnert. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Pokolenie* 1988, 127 s. Wyd. nast.: wyd. 2 rozszerzone Londyn: Aneks 1988, 186 s.; wyd. krajowe 2 poszerzone Kraków: Wydawnictwo Literackie 1992, 315 s.

11. Książki i ludzie. [Wspomnienia]. Warszawa: Niezależna Oficyna Wydawnicza NOWA* 1989, 121 s. Wyd. nast.: Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1993, 196 s. Wyd. osobne fragmentów pt. Powrót. Lublin: Signum 1988, 28 s.

Zawartość

Pagórek; Powrót; Powstanie; Wyzwolenie; Książki.

12. Drama” i inne szkice. Wrocław: Wiedza o Kulturze 1993, 175 s.

Zawartość

Od Autora. – I. Drama: „Drama” w warszawskim Teatrze Narodowym podczas dyrekcji Ludwika Osińskiego (1814-1831) [poz. ]; Aneks: Spis dram i melodramatów granych w latach 1814-1831 [poz. ]. – II. Inne szkice: – Z historii teatru: Komedia dell'arte w Warszawie; Teatr francuski w Warszawie za Augusta III; Poglądy na grę aktora w czasach Stanisława Augusta [poz. ]; Pierwsze przedstawienie „Szkoły obmowy” w Warszawie [dot. Molière'a]; Pochwała teatru Bogusławskiego. – O historii i historykach teatru: Bezdomna nauka; Nieznany Bogusławski; Teatr hetmański w Białymstoku; Teatr warszawski w dobie powstań; Alojzy Żółkowski – syn; „Bogusławski”, czyli powściągliwość.

13. Oczy. [Utwór dramatyczny]. Powst. przed 1993. Łódź: Fundacja Anima „Tygiel Kultury 1999, 63 s.

Utwór o nieustalonej dacie powstania.

Utwory niepublikowane, niedatowane

W zbiorach A. Kuligowskiej:.

Antyteatr. [Studium]. Rękopis, [112] s.
Faust. Dramat w 3 aktach. Rękopis.
Oczy. [Utwór sceniczny w 1 akcie]. Maszynopis, [40] s.

Inna twórczość

Ważniejsze inscenizacje.

Molière: Szkoła żon. Komedia w 5 aktach. Przeł. T. Boy-Żeleński. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Łódź, Teatr Kameralny 1948.
A. Fredro: Mąż i żona. Komedia w 3 aktach. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Warszawa, Teatr Polski 1949.
Wystawienia zagraniczne: w 1954 – w Paryżu na I Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Dramatycznej; w 1955 – w Moskwie, Leningradzie, Kijowie; w 1957 – w Londynie.
S. Żeromski: Grzech. Dramat w 4 aktach. W oprac. L. Kruczkowskiego. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Warszawa, Teatr Polski 1951.
Wystawienie zagraniczne: w 1954 – w Paryżu na I Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Dramatycznej.

Nagrody

Inscenizacja odznaczona Państwową Nagrodą Artystyczną II stopnia w 1951.
A. Fredro: Zemsta. Komedia w 4 aktach. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Warszawa, Teatr Narodowy 1953.

Nagrody

Inscenizacja odznaczona Państwową Nagrodą Artystyczną II stopnia w 1953.
J. Giraudoux: Wariatka z Chaillot. Sztuka w 2 aktach. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Warszawa, Teatr Polski 1958.
J. Giraudoux: Wojny trojańskiej nie będzie. Sztuka w 2 aktach. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Gdańsk, Teatr Wybrzeże 1958.
Z. Krasiński: Nie-Boska komedia. Dramat w 4 częściach. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Łódź, Teatr Nowy 1959.
A. Mickiewicz: Dziady. Dramat w 3 częściach. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Kraków, Teatr im. J. Słowackiego 1963.
W. Majakowski: Łaźnia. Dramat w 6 aktach z cyrkiem i fajerwerkiem; Misterium Buffo. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Warszawa, Teatr Klasyczny 1964.
I. Babel: Zmierzch. Sztuka w 8 odsłonach. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Warszawa, Teatr Ateneum 1967.
A. Strindberg: Panna Julia. Dramat w 1 akcie. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Warszawa, Stara Prochownia 1977.
W. Shakespeare: Sen nocy letniej. Komedia w 5 aktach. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Warszawa, Teatr Nowy 1979.
S.I. Witkiewicz: Gyubal Wahazar. Dramat w 4 aktach. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Łódź, Teatr Nowy 1980.

Zob. też Przekłady poz. , , , , , , , , , , , , , , .

Przekłady

1. J. Anouilh: Pasażer bez bagażu. Sztuka w 3 aktach. Wystawienie: Bielsko-Cieszyn, Teatr Polski 1947.
2. J. Giraudoux: Amfitrion 38. Akt. 2. Komedia w 3 aktach. Zeszyty Wrocławskie 1947 z. 4 s. 95-142. Wystawienie w przekł. i inscenizacji B. Korzeniewskiego: Reżyseria: B. Korzeniewski. Kraków, Stary Teatr 1948. Wyd. całości w: J. Giraudoux: Teatr. Warszawa 1957 s. 55-179.
3. Molière: Szkoła żon. Komedia w 5 aktach. Przekł. i inscenizacja B. Korzeniewski. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Łódź, Teatr Kameralny 1948.
4. C. Peyret-Chappius: Nieboszczyk Pan Pic. Komedia w 3 aktach. Wystawienie: Łódź, Teatr Domu Żołnierza 1948.
5. A. Suchowo-Kobylin: Śmierć Tarełkina. Żart sceniczny w 3 aktach. Przekł. i inscenizacja B. Korzeniewski. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Warszawa, Teatr Rozmaitości 1949. Wyd. łącznie z poz. , pt. A. Suchowo-Kobylin: Trylogia. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1955, 455 s.
6. Molière: Don Juan. Komedia w 5 aktach. Przeł. B. Korzeniewski. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Warszawa, Teatr Polski 1950. Przedruk zob. poz. .
7. A. Suchowo-Kobylin: Małżeństwo Kreczyńskiego. Komedia w 3 aktach. Przekł. i inscenizacja B. Korzeniewski. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Wrocław, Teatr Polski 1951. Wyd. zob. poz. .
8. A. Suchowo-Kobylin: Sprawa. Dramat w 5 aktach. Przekł. i inscenizacja B. Korzeniewski. Powst. ok. 1955. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Łódź, Teatr Nowy 1961. Wyd. zob. poz. .
9. G.B. Shaw: Święta Joanna. Kronika dramatyczna w 6 scenach z epilogiem. Przekł. i inscenizacja B. Korzeniewski. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Warszawa, Teatr Polski 1956.
10. M. Niekrasow: Nuda jesienna. Polskie Radio 1959.
11. W. Shakespeare: Makbet. Przekł. i inscenizacja B. Korzeniewski. Tragedia w 5 aktach. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Warszawa, Teatr Dramatyczny 1960.
12. W. Shakespeare: Sławna historia o Troilusie i Kressydzie w 5 aktach wierszem. Przekł. i inscenizacja B. Korzeniewski. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Kraków, Teatr im. J. Słowackiego 1960.
13. Molière: Podstępy Skapena. Komedia w 3 aktach. Tłum., intermedia i reż. B. Korzeniewski. Wystawienie: Wrocław, Teatr Polski 1968. Pt. Łotrostwa Skapena. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Warszawa, Teatr Ludowy 1970.
14. Ch. Marlowe: Tragiczne dzieje doktora Fausta. Tragedia [w 1 akcie]. Przekł. i inscenizacja B. Korzeniewski. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Kraków, Stary Teatr 1971.
15. M. Gogol: Nos. Przekł. i inscenizacja B. Korzeniewski. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Warszawa, Teatr Studio 1972.
16. P.A. de Beaumarchais: Wesele Figara albo dzień szaleństw. Komedia w 5 aktach. Przekł. i inscenizacja B. Korzeniewski. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Łódź, Teatr Nowy 1974.
17. Molière: Grzegorz Niezguła czyli Mąż okpiony. Komedia w 3 aktach. Przekł. i inscenizacja B. Korzeniewski. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Olsztyn, Teatr im. S. Jaracza 1976.
18. Molière: Skąpiec. Komedia w 5 aktach. Przekł. powst. 1976. Maszynopis, 93 s. Przedruk zob. poz. .
19. Molière: Świętoszek. Komedia w 5 aktach. Przekł. powst. 1976. Inscenizacja: B. Korzeniewski. Wystawienie: Reżyseria: B. Korzeniewski. Łódź, Teatr Nowy 1977. Przedruk pt. Tartuffe zob. poz. .
20. A. Jarry: Ubu królem. Sztuka w 3 aktach. Przeł. B. Korzeniewski. Wystawienie: Olsztyn, Teatr im. S. Jaracza 1981. Wyd. Warszawa: Czuły Barbarzyńca 2005, 79 s.
21. Molière: Wybór komedii. Oprac.: J. Pawłowiczowa. Wrocław: Wydawnictwo Ossolineum 2001, C, 508 s. Biblioteka Narodowa 248.

Zawartość

Tartuffe [poz. ]; Don Juan [poz. ]; Mizantrop; Skąpiec [poz. ].

Przekłady niepublikowane

W zbiorach A. Kuligowskiej:.

Arystofanes: Ptaki. [Fragm.] Rękopis.
F. Dostojewski: Cudza żona. Rękopis, 39 s.
Molière: Improwizacja Wersalska. Rękopis, 29 s.
Molière: Krytyka „Szkoły żon. Rękopis, 54 s.
Molière: Mizantrop. Komedia w 5 aktach. Przekł. powst. ok. 1985-87. Rękopis.
P. Valéry: Mój Faust. Komedia w 3 aktach. Rękopis, 57 s.

Prace redakcyjne

1. J. Szczublewski, E. Szwankowski: Alojzy Żółkowski – syn. Red. [i przedmowa]: B. Korzeniewski. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1959, 251 s.

Analyses and reviews

Ankieta dla IBL PAN 1953.

Wywiady

Kim jesteśmy? [Rozm.] J. Radomińska. Kulisy 1965 nr 41, przedruk w tejże: Spotkania zapisane. Kraków 1970.
Rozmowa pierwsza. [Rozm.] A. Hausbrandt. W tegoż: Rozmowy z ludźmi teatru. Kraków 1973.
Teatr otwarty myślą czy emocją? [Rozm.] J. Niesiobędzki. W tegoż: Rozmowy istotne. Gdańsk 1983.
Teatr, którego może nie być. [Rozm.] B. Winnicka. Dialog 1986 nr 10.
Liczę na ironię historii. [Rozm.] J. Maciejowski. „Dialog 1990 nr 9.
Na praktykę życia zawsze jest czas. [Rozm.] B. Lasocka. W: Warszawska szkoła teatralna. Warszawa 1990.

Zob. także Twórczość poz. .

Słowniki i bibliografie

Słownik współczesnych pisarzy polskich. T. 2. Warszawa 1964.
B. Dorosz: Bibliografia publikacji Bohdana Korzeniewskiego. 1923-1993. „Pamiętnik Teatralny1994 z. 1/2 s. 211-247.
M. Napiontkowa: Bohdan Korzeniewski. W: Słownik polskich krytyków teatralnych. T. 1. Warszawa 1994.
M. Napiontkowa, M. Raszewska: Bohdan Korzeniewski. Kronika życia i działalności (1905-1992). Pamiętnik Teatralny 1994 z. 1/2 oraz na podstawie tej pracy: B. Kulesza: Kalendarium życia i działalności Bohdana Korzeniewskiego. W: Bohdan Korzeniewski. Książki i teatr. Warszawa 2005.

Ogólne

Książki

Bohdan Korzeniewski. Książki i teatr (W stulecie urodzin). Wystawa w Bibliotece Narodowej Warszawa, kwiecień-maj 2005. Warszawa: Biblioteka Narodowa 2005, 56 s. [zawiera: H. Łaskarzewska: Teatr i biblioteka czyli Bohdana Korzeniewskiego potyczki z „konserwą; Cz. Miłosz: Człowiek teatru; B. Kulesza: Kalendarium życia i twórczości Bohdana Korzeniewskiego. – nadto przedruk tekstów B. Korzeniewskiego].

Artykuły

J. Gruda: Portret reżysera: Bohdan Korzeniewski. Dialog 1959 nr 5.
S. Skwarczyńska: Łódzka „Nie-Boska komedia” w 1959. Inscenizacja Bohdana Korzeniewskiego w Państwowym Teatrze Nowym. W tejże: W kręgu wielkich romantyków polskich. Warszawa 1966.
M. Czanerle: Bohdana Korzeniewskiego obrazowanie dramatu. W tejże: Panie i panowie teatru. Kraków 1977.
R. Jarocki: Kilka epizodów z życia Bohdana Korzeniewskiego. Literatura 1980 nr 4-7.
R. Jarocki: Teatr podziemny. W tegoż: Widzieć jasno bez zachwytu. Warszawa 1982.
Z. Greń: Sprawiedliwości ciąg dalszy. W tegoż: Teatr zamknięty. Kraków 1984.
M. Matuszewicz: O Bohdanie Korzeniewskim. Scena 1989 nr 10.
M. Bojarska: Poniedziałek, godzina dziewiętnasta. Dialog 1993 nr 3.
J. Godlewska: Korzeniewski: przeciw przesądom. Dialog 1993 nr 3.
J. Kott: Bohdan Korzeniewski (1905-1992). Zeszyty Literackie”, Paryż 1993 nr 42.
Pamiętnik Teatralny 1994 z. 1-2 [numer poświęcony B. Korzeniewskiemu; zawiera m.in. wspomnienia autorów: M. Danilewicz Zielińska, T. Żenczykowski, T. Terlecki, D. Szaflarska, A. Łapicki, W. Załuska, G. Holoubek, I. Prusicka, J. Kulczyński, J. Maciejowski, J. Krasowski, S. Gajewski, F. Černy, A. Ziębiński, M. Walczewski, I. Cywińska, A. Hannowa, B. Lasocka, B. Dziekan-Schreyer, A. Krajewska-Wieczorek, Z. Kucówna, J. Kreczmarowa, I. Byrska, J. Kott, Z. Raszewski, A. Dobosz].
T. Terlecki: O Bohdanie Korzeniewskim. Oprac. A. Kuligowska-Korzeniewska. Dialog 1995 nr 9.
W. Sadowy: Bohdan Korzeniewski. Gazeta Wyborcza 1997 nr 211 [wspomnienie pośmiertne].
M. Grochowska: W uścisku Komandora. Gazeta Wyborcza 2005 nr 88, 94.
M. Szpakowska: Korzeniewski: powinności i postulaty. W tejże: Teatr i bruk. Warszawa 2006.

„Drama” w Warszawskim Teatrze Narodowym...

L. Simon: Drama za Osińskiego. Ruch Literacki 1934 nr 7, polemika: B. Korzeniewski: W sprawie recenzji książki o „Dramie. Tamże 1935 nr 2, L. Simon: Odpowiedź recenzenta. Tamże, W. Hahn. „Pamiętnik Literacki1935.

Spory o teatr

J. Koenig: Teatr ciągle ten sam. Miesięcznik Literacki 1966 nr 3.
A. Tarn: Spory o krytykę. Dialog 1966 nr 9.
W. Natanson: Kilka nowych książek o teatrze. Przegląd Humanistyczny 1967 nr 5.
S. Skwarczyńska. „Pamiętnik Teatralny1967 z. 2.
T. Terlecki: O teatrze – integralnie. Na Antenie”, Londyn 1967 nr 53/54, przedruk w tegoż: Rzeczy teatralne. Warszawa 1984.

O wolność dla pioruna... w teatrze

[M. Fik] MF. „Nowiny Teatralne1973 nr 12.
K. Pysiak: O teatr twórczy. Kultura 1973 nr 44.
M. Szpakowska: Postulaty Bohdana Korzeniewskiego. Dialog 1974 nr 6.

Sława i infamia

[M. Fik] J. Lerska: Sława i infamia według profesora Korzeniewskiego. „Kultura Niezależna”* 1988 nr 46, przedruk w tejże: Zamiast teatru. Warszawa 1993.
J. Trznadel: Teatr, honor i plama. „Kultura Niezależna”* 1988 nr 46. Przedruk w tegoż: Ocalenie tragizmu. Lublin 1993.
J. Sieradzki: Rzecznicy rządu dusz. Dialog 1989 nr 11/12.
W. Zwinogrodzka: Rząd dusz”, okupacja i my. Dialog 1989 nr 9.
D. Passent: Dosolić i dopieprzyć. Polityka 1990 nr 11.
J. Hera: Dlaczego ob. Korzeniewski kłamie?” „Zeszyty Historyczne”, Paryż-Warszawa 1996 z. 115.

Książki i ludzie

W. Natanson: Dwie lekcje psychologii. Nowe Książki 1994 nr 3.