BIO

Urodzony 17 lipca 1891 w Piotrkowicach pod Krakowem w rodzinie chłopskiej; syn Stanisława Kamykowskiego i Marii z Trzeciaków. Od 1902 uczęszczał do gimnazjum klasycznego w Tarnowie. Po otrzymaniu w 1910 świadectwa dojrzałości w 1910/11 studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego. Następnie przeniósł się do Krakowa, gdzie studiował polonistykę i filologię romańską na Uniwersytecie Jagiellońskim (UJ). W 1912/13 przerwał studia, aby odbyć służbę wojskową. Był stypendystą UJ, otrzymywał nagrody Akademii Umiejętności, przyznawane młodym badaczom z funduszu im. A. Bielowskiego (1914, 1916). Po ukończeniu studiów w 1915, rozpoczął pracę nauczycielską w Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Wiosną 1917 został powołany do wojska austriackiego i służył w Nowym Iczynie na Morawach. Wyreklamowany z wojska (m.in. dzięki interwencji prof. Ignacego Chrzanowskiego) uczył od lutego 1918 do sierpnia 1919 w Seminarium Nauczycielskim Męskim w Starym Sączu. W lipcu 1918 zdał w Krakowie egzamin na nauczyciela szkół średnich. W 1919 zamieszkał w Chełmie, gdzie we wrześniu podjął pracę nauczyciela w Gimnazjum Męskim im. S. Czarnieckiego. W styczniu 1920 zawarł związek małżeński z Marią Ziomkówną. Od 1920 należał do Sekcji Metodycznej Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego z siedzibą w Krakowie, a później do Koła Polonistów. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej (8. Pułk Piechoty Legionów). Po powrocie w październiku 1920 do Chełma kontynuował do sierpnia 1922 pracę w Gimnazjum. Następnie zamieszkał w Gorlicach, gdzie do 1923 pracował jako nauczyciel w męskim Gimnazjum im. M. Kromera. W 1923 przeniósł się do Lublina. Do 1933 uczył w ośmioklasowej Męskiej Szkole Handlowej Zgromadzenia Kupców miasta Lublina im. A. i J. Vetterów. Równocześnie kontynuował badania nad literaturą, głównie okresu baroku, oświecenia i romantyzmu. Debiutował w 1925 artykułem „Kornela Makuszyńskiego Pieśń o ojczyźnie”, opublikowanym na łamach „Przeglądu Warszawskiego” (nr 3). W 1927 był współzałożycielem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Lublinie, w którym do 1936 pełnił funkcję sekretarza generalnego, przewodniczącego Komisji Filologicznej; redagował pismo Towarzystwa „Pamiętnik Lubelski”, zamieszczał też na jego łamach liczne rozprawy i artykuły. W 1928 obronił doktorat na UJ na podstawie rozprawy pisanej w 1916, jeszcze podczas studiów, pt. Michał Grabowski jako powieściopisarz (promotor prof. I. Chrzanowski). Był w 1930 współorganizatorem Zjazdu Naukowego im. J. Kochanowskiego w Krakowie. Wykładał na kursach wakacyjnych dla nauczycieli (1930-35). Od około 1930 współpracował z Komisją Dziejów Oświaty i Szkolnictwa w Polsce PAU, a od 1932 z Komisją Historii Literatury Polskiej PAU. W 1933 został członkiem Lubelskiego Związku Pracy Kulturalnej; wszedł także w skład rady Związku. W 1933-36 uczył w Szkole Lubelskiej, później Prywatnym Męskim Gimnazjum im. Stefana Batorego oraz w Gimnazjum Żeńskim Wacławy Arciszowej. Rozprawy i artykuły poświęcone szczególnie literaturze okresu oświecenia i baroku publikował na łamach m.in. „Pamiętnika Literackiego” i „Ruchu Literackiego”. W 1934 habilitował się na UJ na podstawie zbioru rozpraw (habilitacja zatwierdzona w 1935). W 1934/35 prowadził wykłady zlecone z zakresu historii literatury polskiej w Katedrze Historii Literatury Staropolskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (KUL). Pełnił funkcję wiceprezesa Biblioteki Publicznej im. H. Łopacińskiego w Lublinie. We wrześniu 1935 przebywał na stypendium naukowym w Paryżu, gdzie prowadził badania w Bibliotece Polskiej. We wrześniu 1936 przeniósł się do Krakowa. W 1936/37 pracował w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. B. Nowodworskiego, równocześnie prowadził wykłady zlecone i seminaria na Wydziale Filozoficznym UJ. W 1936 otrzymał Złoty Wawrzyn Polskiej Akademii Literatury za szerzenie zamiłowania do literatury polskiej. W 1938 wygłaszał pogadanki w rozgłośni krakowskiej Polskiego Radia poświęcone dziejom komedii. Był członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego KUL. Po wybuchu II wojny światowej mieszkał nadal w Krakowie. 6 listopada 1939 został aresztowany wraz z grupą profesorów UJ i do lutego 1940 był więziony kolejno na Montelupich, następnie w obozie przejściowym we Wrocławiu oraz w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen. Po powrocie z obozu uczył w szkole powszechnej w Krakowie (1940/41), następnie pracował w Zakładzie Chemii Lekarskiej UJ. Brał udział w tajnym nauczaniu; uczestniczył w posiedzeniach Komisji Historycznoliterackiej PAU. Kontynuował pracę naukową (materiały zachowane w Bibliotece w Krakowie). Na skutek postępującej gruźlicy i chorób nabytych w obozie zmarł 13 listopada 1944 w Krakowie; pochowany tamże na Cmentarzu Rakowickim.

Works

1. Kasper Twardowski. Studium z epoki baroku. Kraków 1939, 140 s. „Rozprawy z Posiedzeń Wydziału Filologicznego Akademii Umiejętności”, t. 65 nr 6.

Artykuły w czasopismach i książkach zbiorowych, m.in.

Romantyczność” Mickiewicza. W: Ignacemu Chrzanowskiemu uczniowie lubliniacy. Lublin 1926 s. 45-86.
Ze studiów nad Janem Śniadeckim. Pamiętnik Lubelskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Lublinie 1927/30 t. 1 s. 496-575.
Stanisława Staszica nauka moralna. W: Stanisław Staszic. Lublin 1928 s. 141-180.
Jan Śniadecki w Komisji Tymczasowego Zarządu Litwy. Minerwa Polska 1929 nr 1/4 s. 164-199.
Jan Kochanowski nauczycielem pierwszego polskiego poety – mesjanisty. Głos Lubelski 1931 nr 275, odbitka Lublin 1931, 24.
Do źródeł mesjanizmu Jana Pawła Woronicza. Pamiętnik Literacki 1932 t. 29 z. 3/4 s. 319-348.
Ty śpisz Eneaszu. Z dziejów jednego motywu. Ruch Literacki 1932 nr 6 s. 160-175.
Jana Śniadeckiego „Pochwała Mikołaja Kopernika. Pamiętnik Lubelski 1931/34 wyd. 1935 t. 2. s. 246-268.
Łukasza Opalińskiego „Poeta Nowy. Pamiętnik Literacki 1935 z. 1/2 s. 119-131.
Papiernia lubelska. Pamiętnik Lubelski 1931/34 wyd. 1935 t. 2. s. 149-160.
Katedra literatury w Krakowie za czasów Komisji Edukacji Narodowej. Pamiętnik Literacki 1936 z. 2 s. 221-234, przedruk w: Księga referatów Zjazdu im. Ignacego Krasickiego we Lwowie w dn. 8-10 VI 1935. [Lwów 1936] s. 221-234.
Sielanka polska. W: Prace historyczno-literackie ku czci Ignacego Chrzanowskiego. [Kraków 1936] s. 145-180.
Na marginesie lubelskiego wydania „Dafnis” [S.] Twardowskiego. W: Arciszanki swej przełożonej. Lublin 1937 s. 120-135.
Na marginesie utworów Jerzego Andrzejewskiego. Marchołt 1938 nr 1 s. 78-92.
Stanisław Samuel Szemiot. Pamiętnik Lubelski 1935/1939 wyd. 1938 t. 3. s. 93-157.
Jakub Teodor Trembecki (1643-1719). Powst. 1939-1944. Druk w: Studia z dziejów kultury polskiej. Warszawa 1949 s. 346-370.
Marcin Kromer. Powst. przed 1944. Podał do druku J. Starnawski. „Ruch Literacki” 1991 z. 5 s. 541-551.

Prace edytorskie

1. J. Śniadecki: Korespondencja. Listy z Krakowa 1932-1954.

T. 1. 1780-1787. Do druku przygotował [i wstępem opatrzył] L. Kamykowski. Kraków: Polska Akademia Umiejętności 1932, XLIV, 552 s. „Archiwum Komisji do Dziejów Oświaty i Szkolnictwa w Polsce”.

T. 2. 1787-1807. Ze spuścizny po L. Kamykowskim do druku przygotowali: M. Chamcówna, S. Tync. Wrocław: Wydawnictwo Ossolineum 1954, XIX, 490 s.

2. J. Ursyn Niemcewicz: Smutki Juliana Ursyna Niemcewicza w więzieniu moskiewskim pisane do przyjaciela. Z rękopisu wyd. [i wstępem opatrzył] L. Kamykowski. Lublin: Drukarnia Państwowa 1932, 44 s. Towarzystwo Przyjaciół Nauk w Lublinie „Prace Komisji Filologicznej” nr 1 [właśc. 2].
3. F. Zabłocki: Dwie satyry: Ojcowie duchowni; Panowie. Z rękopisu ogłosił [i przypisami opatrzył] L. Kamykowski. Lublin: Lubelskie Towarzystwo Miłośników Książki 1933, 35 s.
4. Ł. Opaliński: Pisma polskie: Rozmowa plebana z ziemianinem; Coś nowego; Poeta nowy. Oprac. [i wstępem opatrzył] L. Kamykowski. Warszawa: Wydawnictwo Kasy im. Mianowskiego; Instytut Popierania Nauki 1938, 108 s.

Analyses and reviews

Słowniki i bibliografie

W. Godziszewski: Ludwik Kamykowski. W: Prywatne męskie Gimnazjum im. S. Batorego. „Szkoła lubelska” w XXX-leciu 1906-1936. Lublin 1936.
Polski słownik biograficzny. T. 11, cz.1-4. Wrocław; Kraków 1964-1965 (F. Bielak).
Słownik współczesnych pisarzy polskich. T. 2. Warszawa 1964.
W. Baczkowska: Ludwik Kamykowski. W: Wyrok na Uniwersytet Jagielloński – 6 listopada 1939. Kraków 1989.
G. Karolewicz: Nauczyciele akademiccy Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w okresie międzywojennym. Cz. 2. Biogramy. Lublin 1994, wyd. 2 tamże 1996.
Literatura polska XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny. T. 1. Warszawa 2000 (J. Krzyżanowski).
Słownik badaczy literatury polskiej. T. 4. Łódź 2001 (J. Starnawski).

Ogólne

Artykuły

F. Bielak: Ludwik Kamykowski. Pamiętnik Literacki 1946 s. 184-187, przedruk w tegoż: Z odległości lat. Kraków 1978.
J. Starnawski: Z warsztatu badacza polskiego baroku literackiego Ludwika Kamykowskiego. W: Necessitas et ars. T. 1. Warszawa 1993.
J. Starnawski: Ludwik Kamykowski (1891-1944). W tegoż: Sylwetki lubelskich humanistów XIX i pierwszej połowy XX wieku. Lublin 2004.