BŁAUT Sławomir

Urodzony 17 grudnia 1930 w Lublinie; syn Antoniego Błauta, zawodowego oficera Wojska Polskiego, i Ireny z Larkowskich, nauczycielki. W 1949 ukończył Liceum im. Jana Zamojskiego w Lublinie. Następnie studiował polonistykę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Debiutował jako krytyk literacki w 1951 na łamach „Tygodnika Powszechnego” (nr 36) recenzją książki Juliana Tuwima pt. Pegaz dęba czyli panopticum poetyckie. W 1952 przeprowadził się do Warszawy i nie przerywając studiów, podjął pracę redaktora w dziale literackim Instytutu Wydawniczego „Pax”. Od 1954-56 był kierownikiem literackim w tygodniku „Dziś i Jutro”. W 1955 ożenił się z Janiną Kadler, dziennikarką. Zatrudniony był kolejno w redakcji „Kierunków” (1956-1957; kierownik działu literackiego) i tygodnika „Za i Przeciw” (1957-1958; redaktor w dziale literackim); w 1958-1962 współpracował z „Tygodnikiem Powszechnym”. W pismach tych zamieszczał także artykuły i recenzje literackie. W 1963 debiutował jako tłumacz przekładem książki Jan de Hartoga pt. Mary. W latach następnych rozwijał działalność przekładową z literatury niemieckojęzycznej. Jednocześnie od 1963 pracował w Telewizji Polskiej, najpierw w Redakcji Sensacji i Fantastyki, a w 1972-74 kierował Redakcją Teatru Poniedziałkowego. Od 1968 należał do Związku Literatów Polskich (do rozwiązania Związku w 1983). Od 1974 pracował w redakcji literatury niemieckiej Spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik”. W 1986, ze względu na zły stan zdrowia, zrezygnował z pracy zawodowej i zajął się wyłącznie twórczością przekładową. W 1987 wstąpił do Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich. W 1988 otrzymał nagrodę im. H.Ch. Andersena, przyznawaną przez Międzynarodowe Kuratorium Książki Dziecięcej (International Board on Books for Young People). W 1989 został członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, a w 1993 członkiem Polskiego PEN Clubu. Był współredaktorem (z Joanną Konopacką) wielotomowej edycji Dzieł G. Grassa wydawanej od 1994 przez Polnord – Wydawnictwo Oskar. Za przekłady z języka niemieckiego został uhonorowany nagrodami: Robert-Bosch-Stiftung i Deutsches Polen Institut (1981), nagrodą Stowarzyszenia Autorów „ZAiKS” (1985), nagrodą Ministra Oświaty, Kultury i Sportu Austrii (1987), nagrodą szwajcarskiej fundacji kulturalnej Pro Helvetia (1989), nagrodą Polskiego PEN Clubu (1992). Odznaczony Srebrnym (1966) i Złotym (1984) Krzyżem Zasługi. Zmarł 20 maja 2014 w Warszawie; pochowany tamże na Cmentarzu Komunalnym Północnym.