MITOSEK Zofia

Urodzona 6 lutego 1943 w Kazimierzu Dolnym; córka Kazimierza Duni i Janiny z Szymanowskich, zajmujących się rzemiosłem artystycznym. Po ukończeniu w 1961 liceum ogólnokształcącego w Kazimierzu Dolnym, studiowała polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim (UW), a od 1963 także filozofię; uzyskała magisterium w obu zakresach (1966, 1968). W 1965 wyszła za mąż za Henryka Tadeusza Mitoska, hydrologa. W 1966 podjęła studia doktoranckie na Wydziale Filologii Polskiej UW. Debiutowała w 1967 artykułem pt. Zygmunt Łempicki – sens niekonsekwencji, opublikowanym na łamach „Studiów Filozoficznych” (nr 3). W 1972 została zatrudniona na etacie starszego asystenta, a po uzyskaniu w 1973 doktoratu, na podstawie rozprawy Funkcje stereotypów w literaturze (promotor prof. Stefan Żółkiewski) – na etacie adiunkta w Zakładzie Teorii Literatury i Poetyki na Wydziale Filologii Polskiej UW. W 1976-79 pracowała jako lektor języka polskiego w Université des Sciences Humaines w Strasburgu. W 1982 habilitowała się na podstawie rozprawy Teorie badań literackich. Przegląd historyczny, a w następnym roku otrzymała stanowisko docenta na UW. W 1987-90 pełniła funkcję prodziekana Wydziału Polonistyki UW. Odbyła w tym czasie trzy kilkutygodniowe staże w Paryżu w ramach Action Thématique Programmée (m.in. poszukiwała francuskich opinii o Adamie Mickiewiczu i uczestniczyła w seminariach Gérarda Genette'a i Jacques'a Derridy). W 1992-95 była lektorem i wykładowcą literatury polskiej w Université de Provence w Aix-en-Provence. Po powrocie do Warszawy kontynuowała pracę w Instytucie Literatury Polskiej (ILP) na Wydziale Polonistyki UW. W 1996 otrzymała tytuł naukowy profesora. W 2000-2005 kierowała Zakładem Teorii Literatury ILP UW. W 2000–03 pełniła funkcję przewodniczącej Komisji Literatury oraz Dokumentacji Komitetu Badań Naukowych. W 2002-05 wchodziła w skład Rady Naukowej Instytutu Badań Literackich PAN oraz Komitetu Badań o Literaturze PAN. Została członkiem Association Internationale des Littérature Comparée. W maju 2003 wykładała w Institut National des Langues Orientales w Paryżu, a jesienią 2004 przez trzy miesiące w Zakładzie Komparatystyki Université de Montréal. W tymże roku otrzymała stanowisko profesora zwyczajnego UW. W 2005-2008 była dyrektorem Centre de Civilisation Polonaise przy Université Paris IV (Paris Sorbonne) oraz wykładowcą tej uczelni. Następnie kontynuowała pracę w ILP UW. W 2008 zainicjowała powstanie w Kazimierzu Dolnym klubu czytelniczego pod nazwą Niedziele Literackie (od 2016 Soboty Literackie), którego do 2018 była kierowniczką. Po przejściu na emeryturę w 2013 prowadziła do 2018 ćwiczenia na temat powieści w ramach zajęć ogólnouniwersyteckich UW. W 2015 otrzymała Nagrodę Prezesa Rady Ministrów za wybitną działalność naukową. Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi (1989) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2002). Mieszka w Warszawie i w Kazimierzu Dolnym.
Ma dwie córki Małgorzatę, romanistkę, prawniczkę (ur. 1968; zamężna Poësson) i Barbarę, ekonomistkę (ur. 1984; zamężna Kosewska).